Duygusal özgürlüğe giden yol ve bu özgürlüğün vaadedecekleri...

"Duygusal özgürlük" diye bir kavramla, bir yaklaşımla tanıştım yakın bir zamanda.
"Emotional freedom" olarak ifade edilmiş, hatta "EFT - Emotional Freedom Techniques" şeklinde uygulamalar var. Bir kaç hafta önce 1 günlük bir grup çalışmasına katıldım. Enteresandı.

Daha enteresan olanı, çalışmayı takip eden günler içerisinde, evde oturduğum bir akşam, gözüme kütüphanemde duran "Duygusal Özgürlük" kitabının ilişmesi...Böyle bir kitabımız olduğundan bihaberdim. Alırken de konuyu "eft" olduğu için değil, eminim arka kapağındaki notlar ilgimi çektiği için almışımdır, çünkü şu çalıştaya katılana kadar bu kavramla ilgili herhangi bir bilgim yoktu.

Arkasındaki notlarda diyor ki "bu kitap, kendilerini daha büyük şeylerin beklediğine inanan fakat onları henüz gerçekleştirememiş olan herkes için çok değerli bir rehber niteliğinde..."

ve devam ediyor:

"Sevmeyi biliyor musunuz?"

Biliyor muyuz?

Biliyor muyum?

İşte böyle başladım okumaya.

O 1 günlük çalışmaya iyi ki katılmış ve bu konuyu duymuşum çünkü konu ile ilgili detayları okumak iyi geliyor. Sade bir dille çok tanıdık hikayeler anlatılmış içerisinde.
"Bir ben var bende benden içeri" sözünün içinde geçen o iç benlikler...
Rüyaların önemi...
Hissettiklerimiz...

Olaylara verdiğimiz tepkileri, özellikle bizi üzen, kızdıran, çileden çıkaran durumları nasıl yönetebileceğimizi; kendimize ve çevremize en az zararla, olgun ve olumlu bir yaklaşımla nasıl idare edebileceğimizi anlatıyor.

Duygusal özgürlüğün bize dinginlik, mutluluk, canlılık, neşe getireceğinden; çevremize karşı daha yapıcı ve anlayışlı olacağımızdan bahsediyor...

Kitabın yazarı Judith Orloff.

İlgilenenlere duyurulur...

Kızım büyüyor

Mina inanılmaz bir hızla büyüyor.

Geçenlerde İngilizce 'A, B, C, D, E, F,G'nini ardından 'yumuşacık G' demez mi? Hakan'la gülmekten kırıldık :)

Bir kaç hafta önce masada oturmuş birşeyler karalıyordum, bir kaç kez yanıma gelip "anne, anne" dedi, ben de "dur işim var şimdi, birazdan bakacağım" deyip başımdan göndermeye çalıştım. O ne yaptı? Kolumun altına girip sakin sakin "annesinin kuzusu minicik de yavrusu" diye mırıldanmaya başladı.
Elimdeki kağıdı, kalemi fırlatıp ona bir dönüşüm var: "sennnnn! sen neler söylüyorsun cannnn" dedim ve gerçekten eridim...

Hayatıma girdiği günden beri tüm dengelerimi alt üst etti.

Özgürlüğüm tamamen ortadan kalktı,
istediğim saatte istediğimi yapmak" diye bir şey kalmadı;
şu anda o uyuduğu için yazabiliyorum bir şeyler,
ve elim kalbimde çünkü kıpırdanıyor, her an uyanabilir
:)
tanrım bu nasıl bir heyecan!

ona olan sevgimi anlatmaya çalışmak manasız,
anne olan herkesin aktardığı şeyler hissettiklerim

kafamı toparlayıp yazamıyorum içimden geçenleri
çok şey geçiyor aklımdan
...

Mina epey güzel konuşmaya başladı,
pek çok şarkıyı söylüyor;

"ba ba black sheep,
dandini dandini dastane,
old mac donald,
uyusun da büyüsün ninni... ve özellikle "tıpış tıpış" kısmını çok seviyor,
mini mini bir kuş donmuştu,
...
köpek uçmak istemiş, bir gün kargaya gitmiş...
karga karga gak dedi,
annecim annecim baksana, şampuanım bitti alsana,
pazara gidelim, bir tavuk alalım, n'apalım...
horozumu kaçırdılar, damdan dama uçurdular,...
wheels of the bus go round and round..."

bunlar dışında bir de dans şarkılarımız var coştuğumuz:
"dev adam, 12 dev adam,
all the single ladies,
mosa mosa,
boom boom pow,
shoop shoop song,
ve tabii ki gangnam style"

hmm, "Ankara'nın bağları" deyince "büklüm büklüm" diyor :)
bir de "pıtı pıtı çekirge"miz var.
Bunlarla da çok fena ayaklanıyor...

Erenköy'deki evimize geri taşındığımızdan beri, her gün Cadde ve Şaşkınbakkal sahildeki parktayız;
taşınma arifesindeki 4 ayımız da anneannemizde geçtiğinden, Özgürlük Parkı idi mekanımız...

Doğduğundan beri en iyi yaptığım şeylerden biri onu her gün dışarı çıkarmak oldu,
yaz kış; soğuk, yağmur, kar,... demeden...

Çok zormuş anne olmak,
hayatımın en zor dönemi,
onunla ilgili hiç birşeyi erteleyemiyorum,
ilk defa bir şey kendimden öne geçti,
ilk defa bu kadar ciddi bir kararın altında ezildiğimi hissediyorum - evde onunla kalmaya karar verdiğim ve işi fiilen bıraktığım gün benim için tarihi bir gündü...
Evde boğuluyorum,
Mina ile kalmaya karar verdim, ancak herşeyi "zorluk" olarak görmek onunla geçen zamanın tadını çıkarmamı engelliyor,
Bazen gerçekten çok mutluyum ama çoğu zaman öyle çok sorumluluk, endişe ve planlanması gerektiğini düşündüğüm onca konu... beni bloke ediyor, geriyor, aşağı çekiyor...
Bir türlü rahat, "relax" denilen cinsten bir insan olamadım,
Haliyle öyle bir "anne" de olamıyorum...
İtitraf etmeliyim, bütün günü onunla geçirmekten sıkılıyorum,
Yüreğim ağırlaşıyor resmen, göğsüm sıkışıyor,
kaçmak istiyorum
ama bir yandan da
onu bırakamıyorum,
yani sadece annemle olduğu zaman içim rahat;
bunun dışındaki bir durumu düşünmeye bile tahammül edemiyorum...

Mina için yazmak

Mina için yazmak istedim.
Ona özel anları, ileride bakıp güleceğimiz, ağlayacağımız, hatırlamaktan mutlu olacağımız herşeyi not edeceğimi düşündüm.
Ama yapmadım.
Bir miktar yaptım ama çok az ve düzensiz bir şekilde.

Bazı şeyleri telefonuma not almıştım ama bizim bızdık nasıl becerdiyse silmiş.
İşte bu kadar da duyarsız davrandım ve dikkatsiz, özensiz.

Neden? Bilmiyorum.

Mina ilk neler söyledi yazmıştım oraya, şu anda tam olarak hatırlayamıyorum.
Umarım evdeki defterimize de not almışımdır.

Topa hep "pa" dedi,
ilk söylediği kelimeler arasında "baba" var.
"Anneanne"yi "anne"den önce söyledi.
Elmaya "alma" diyor
Armut
Köfte
Pilava "piav"
Makarnaya "maka"
Çilek
Karpuz
Kavuna kaun
Çorba
Otur
Kalk
İn
Atta
Bisiklete "bisi"
scootera "kay kay"
Park


"Su"yu geç söyledi mesela, son " aydır söylüyor

Hayvanları hep bildi
Miyav, kedi
Hav hav
Kanguuu
Papaaan
Penguen
Kuzu
İnek
Eşek
Tavşan
Arı
Ayı
Civciv
Horoz
Karga

...

aklıma geldikçe yazacağım.

artık hemen hemen herşeyi anlıyor,
söylediklerimizi işine gelince yapıyor.

Çok tatlı canımın içi!

Bazen aramızdaki yaş farkını düşünüyor ve gereksiz hüzünleniyorum.
Mina 40 yaşlarına gelince, yani benim şu anki yaşıma, ben 78 olacağım, :(
Olabildiğince uzun süre onun yanında olabilmeyi istiyorum.
Ona destek olmak için...
Çünkü benim hala anneme çok ihtiyacım var,
Hayatımda öyle büyük bir güç kaynağ ki...
Öyle çok konuda hayatımı kolaylaştırıyor ki...
İstiyorum ki kızım da benden bu anlamda faydalanabilsin...
Bakalım,
Pilatese devam eder,
Kendime iyi bakmaya söz verirsem,
Neden olmasın?

...

Neden yazıyorum?

Neden buraya yazıyorum? Bir kitleye sesimi duyurmak değildi çıkış noktam, ancak yazdıklarımın okunması beni mutlu ediyor.
Aslında içimdeki herşeyi dökmek istiyorum ama okunduğunu bildiğim için her konuyu rahatlıkla yazamıyorum.
Bir çılgınlık yapıp yazsam neler olur?
Düşünmek bile istemiyorum!

Neden buraya yazdığımın cevabını vermemişim hala.
Temel sebep hissettiklerimi bir yerlere kaydetmek.

Yazacak çok şey var, yazmadıklarım yazdıklarımdan çok farklı uçlarda ve kesinlikle paylaşılmayı hak ediyor. Bir yandan da merak ediyorum kaç kişiye değecek, kaç kişi "işte bende de aynı böyle..." diyecek okuyunca...

Bu beni bir kitap yazmaya götürüyor.
Ama damardan gerçekleri yazacağım için "nick name"le yazıp sonrasında yakın çevremdekilerin tepkilerini görüp bol bol güleceğim bir kitap olacak.

:)